Ο Περότσι τελειώνει την δουλειά του ως δημοσιογράφος.
Φεύγει από το γραφείο για να πάει στο σπίτι.
Α, ο Περότσι είμαι εγώ.
Έχω συνηθίσει τόσο να με φωνάζουν οι φίλοι "Περότσι",
που σχεδόν έχω ξεχάσει, ότι το πραγματικό μου όνομα είναι "Τζόρτζιο".
- Γεια σου, Περότσι. - Γεια σου.
Καφέ, αρωματισμένο με Φερνέτ. Μπράνκα, έτσι;
Φοβερή σφαγή!
Βίαια δολοφονημένοι ομοφυλοφίλοι, από ορδές ενόπλων.
Πεθαίνουν σαν τις μύγες!
Τέσσερεις στο Τορίνο, δύο στην Φλωρεντία,
και δεκαοχτώ στην Λομβαρδία.
Πανικός μεταξύ των νταβατζήδων!
Σταμάτα, Περότσι! Έχεις όρεξη για αστεία, τέτοια ώρα;
Αφαιρέθηκε άδεια από μπάρμαν, διότι σκάλιζε την μύτη του!
Δώσ’μου και τρία πακέτα τσιγάρα.
Έλα, Βάντα, θα σε πάω σπίτι.
Ευχαριστώ, θα περιμένω το αγόρι μου.
Θα με πάει εκείνος.
Ένα ζεστό γάλα και δύο κρουασάν.
Τα σημερινά κρουασάν δεν έφθασαν ακόμη.
Πάμε στον φούρνο, πίσω απ’τον σταθμό.
Αυτή την ώρα βγαίνουν καυτά.
Ευχαριστώ, αλλά είμαι κουρασμένος.
Πάω σπίτι. Και τα χθεσινά, καλά είναι.
Σήμερα ο κύριος Περότσι, δεν θέλει να πάει στο σπίτι του;
Εάν αισθάνεσαι μόνος, θα σε συνοδεύσω, με την μισή τιμή.
Άφησέ τον να πάει να κοιμηθεί, είναι κουρασμένος.
Δούλευε όλο το βράδυ.
Και εγώ δεν δούλευα;
Με συγχωρείς, "Μις Ιταλία", ίσως να έχεις δίκιο.
Γεια σε όλους, καλύτερα να πάω για ύπνο.
Αλλά δεν έχω διάθεση να πάω σπίτι.
Η ιδέα να πάω να κλειστώ στο σπίτι,
μετά από μία ολόκληρη νύχτα στην εφημερίδα,
δεν μ’αρέσει καθόλου.
Είναι αλήθεια, δεν θα μείνω μόνος.
Χρειάζομαι κάποιον να γελάσω, να μιλήσω.
Αλλά όχι μία πόρνη, θέλω έναν φίλο.
Οι φίλοι. Αυτοί μάλιστα.
Πραγματικά θέλω να τους δω, να βρεθώ μαζί τους.
Αλλά τέτοια ώρα,
το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι να πάω σπίτι.
Επέτρεψε ο υιός του Περότσι. Ναι, αυτό είναι το αυτοκίνητό του.
Μόνον εκείνος βάζει κουκούλα στο αυτοκίνητο.
Δεν μπορώ να τον αντέξω, ιδιαιτέρως μία τέτοια ημέρα.
Όταν σκέπτομαι ότι είναι σαρξ εκ της σαρκός μου,
μου’ρχεται να αυτοκτονήσω!
Πρέπει να κοιμούνται όλοι.
Αλλά…
...πρέπει να βρω τουλάχιστον έναν.
Ο Μπιρίλο, ήδη θα έχει βγει για κατούρημα!
Μπιρίλο, ανάθεμά σε!
Ήσυχα, Μπιρίλο!
- Πού πηγαίνεις; - Που να ξέρω; Αυτόν ρώτα!
- Τί πρόγραμμα έχεις για σήμερα; - Να ελέγξω μερικά δημόσια κτήρια.
Και να συναντήσω την οικιστική επιτροπή στις πέντε, στο δημαρχείο.
Γιατί;
Σήμερα αισθάνομαι σαν τσιγγάνος.
Κοίταξε τί ωραία ημέρα.
Δεν είναι εύκολο να ξανακάνει τέτοια ημέρα.
- Θα ήθελα να φύγω. - Θα έρθω και εγώ μαζί!
Θα στείλω τον έλεγχο στον επιθεωρητή,
και η επιτροπή να πάει να γαμηθεί!
Μπιρίλο! Ανάθεμά σε!
Περίμενέ με στην πλατεία Μπεκάρια!
Βάλε ένα κρουασάν στο κάθισμα και κράτησε ανοικτή την πόρτα.
Έτσι θα τον ξεγελάσουμε.
Εάν δεν κοιμήθηκε χθες στο σπίτι του,
και είπε στην σύζυγό του ότι ήταν μαζί μας;
Θα της πούμε: Αλίσε, ο σύζυγός σου ήταν μαζί μας.
Πήγαινε για ύπνο.
Έλα.
- Λέλο. - Ησυχία!
Πού πηγαίνεις τέτοια ώρα;
Για τον Θεό, τί συνέβη;
- Τουλάχιστον, πες μου πού πηγαίνεις. - Δεν μπορώ.
- Τί συνέβη; - Θα σου πω αύριο.
Γεια σου.
Λέλο!
- Εξακολουθεί να το πιστεύει, έτσι; - Εάν έχεις τον Θεό σου!
Τί άλλο θα μπορούσε να κάνει, μετά από όσα κάνω για εκείνη;
Οσιομάρτυρας έχω καταντήσει!
Έχουν μόνον δύο κρεμμύδια για να φάνε σήμερα.
Καλύτερα. Αν είναι λυπημένοι, θα τους κοπεί η όρεξη.
Ποιός είναι;
Οι τσιγγάνοι!
Πάλι;
- Μα πάει ένας μήνας τώρα. - Μα τι θέλετε; Γιατί γυρίσατε;
Δεν έχουμε αύριο, τριγυρνούμε ασκόπως.
Έλα, κυρία μου, ξύπνησέ τον.
Είναι ακόμη εφτά, είναι κουρασμένος, γύρισε αργά εχθές.
Κουρασμένος από τί;
Κάρμεν, θα πάρω ένα αναμνηστικό. Δεν έχω κέρματα.
Ορίστε.
Τηλεφώνησε στον Σασαρόλι στην Πέσια και πες του να είναι έτοιμος.
Μην μου πεις ότι ο καφές είναι για κείνον;
Εάν δεν πιει καφέ, θα είναι νευρικός όλη μέρα.
Τί σε πειράζει; Μαζί μας θα είναι, όχι μαζί σου.
Περίμενε ένα λεπτό.
Ορίστε. Δεν είναι καλύτερα έτσι;
- Μιλάει. - Ο Σασαρόλι;
Ποιός Σασαρόλι;
Αναρωτιέμαι πού να τηλεφωνεί αυτή η σκύλα, τέτοια ώρα.
Επέμεινε. Έχουμε χρόνο.
Εάν δεν θέλεις να φύγω, δεν φεύγω. Θα μείνω εδώ.
Συνέχισε!
Και σήμερα είναι και το παιδί άρρωστο, θα τα καταφέρεις μόνη;
Μην σ’ανησυχεί. Συνέχισε!
Βιάσου, με περιμένουν.
Εσείς κορνάρατε;
- Εσείς κορνάρατε; - Εγώ, όχι.
Απλώς ακούμπησα τον αγκώνα μου. Είναι ευαίσθητη η κόρνα.
Απλώς την ακούμπησα. Βλέπετε; Ακόμη και με τον αγκώνα.
Μερικές φορές, αρκεί να την αγγίξεις...
- Δεν γίνεται. - Δοκιμάστε την.
- Βλέπετε; - Η δική μου είναι σκληρή...
Μα, με γράφετε; Δοκιμάστε κι εσείς.
Αρκεί ένα άγγιγμα.
Τεράπια ταπιόκο!
Μπρεματουράτα λα σουπερκάζορα ή παίζουμε εδώ;
- Συγγνώμη; - Επιτρέψατέ μου.
Είμαστε τέσσερεις...
Αντάνι, σαν να ήμασταν για εκείνη ή ακόμη και σκρίμπα κοπαφαλίνα;
- Σαν αντικλεπτικό, για παράδειγμα. - Μα τί αντικλεπτικό;
Αυτοί οι κύριοι κόρναραν. Μην ανακατεύεστε.
Περιμένετε, δώστε μου το δάκτυλό σας και σηκώστε το.
Βλέπετε; Το βλέπετε;
Βλέπετε ότι είναι και αυτό, στούζικα και μπρεματούρα;
Μ’όλον τον σεβασμό,
θα μπορούσα να το πω στον αντιδήμαρχο, καταλαβαίνετε;
Στον αντιδήμαρχο;
Ακολουθείστε με στο τμήμα.
Όχι, προσέξτε.
Παστέλνε σοπαλτάτε 2, άρθρον 12...
Ποστερστάντι ή διαφορετικά δύο, ακόμη και μικρά αντάνι, στην νομαρχία.
Σε συνδυασμό με τις σουπερκάζορα χαμένες επαφές,
με τεράπια ταπιόκο.
- Τί συμβαίνει, Παολίνι; - Τίποτα, κύριε Νιέκι.
Αυτοί οι κύριοι, έχουν διάθεση για παιγνίδια.
Είναι φίλοι σας;
Ναι, μου τηλεφώνησαν ότι έρχονται,
και μ’ειδοποίησαν μ’ένα μικρό κορνάρισμα, έτσι.
Μην το κάνεις θέμα. Πάντοτε ήσουν λογικός άνθρωπος.
Πολύ καλά, κατάλαβα. Θα το παραβλέψω αυτή την φορά.
Μπράβο, Παολίνι.
Νιέκι, μην ανακατεύεσαι με την σουπερκάζορα.
Εάν ήμουν στην θέση του, θα το σήκωνα με γερανό τ’αυτοκίνητο.
Άι παράτα μας!
Τον ηλίθιο, το πίστεψε!
Το παιγνίδι έπιασε. Τον είχαμε στο χέρι.
Το μόνο που είχες στο χέρι σου, ήταν το πουλί σου.
Την έχεις πατήσει κι εσύ.
Πότε έγινε αυτό;
Τότε που σου’σπασε την μύτη αυτός ο κτίστης;
Όμορφη κόρη του έρωτα...
Είμαι σκλάβος της γοητείας σου.
Μπορείς να μου δεις τα αρχίδια,
δες τα αρχίδια μου...
Να’μαστε και οι τέσσερεις μας.
Είναι ένας ακόμη, ο Σασαρόλι, που θα μας συνοδεύσει στην Πέσια.
Εκείνος είναι μία ιδιαίτερη περίπτωση.
Εμείς οι τέσσερεις είμαστε η κύρια ομάδα.
Φίλοι από το σχολείο, στον στρατό μαζί, φίλοι μία ζωή.
Να’τοι, οι φίλοι μου, οι αγαπημένοι μου φίλοι.
Όμορφη κόρη του έρωτα...
Είμαι σκλάβος της γοητείας σου.
- Σταμάτα! - Τί συμβαίνει;
- Ένας τηλεφωνικός θάλαμος. - Παράτα μας, με το τηλέφωνο.
- Τηλεφωνούν οι τσιγγάνοι; - Είχα μία συνάντηση με την Τίτι.
Μισή ώρα προσπαθούσες να της τηλεφωνήσεις.
Ναι, ήταν κατειλημμένο και ήθελα να ξέρω το γιατί.
Ήταν απασχολημένη με τουτ, τουτ, τουτ...
- Πού πηγαίνεις; - Αριστερά.
- Γιατί; - Τί υπάρχει στ’αριστερά;
Πού να ξέρω; Οι τσιγγάνοι στρίβουν όπου θέλουν.
Αυτό σημαίνει "τσιγγάνος". Να ξεκινάς χωρίς προορισμό ή σκοπό.
Μια απόδραση χωρίς πρόγραμμα,
μπορεί να διαρκέσει μία-δυο μέρες ή μία βδομάδα.
Θυμάμαι κάποτε, που κράτησε είκοσι ημέρες,
χωρίς να υπολογίσω κάτι αναποδιές.
Επιτέλους, φρένο.
- Έχετε δωμάτιο για τέσσερεις; - Με λουτρό.
Παναγία μου, μία μοναχή!
Είχε αρχίσει μία απ’τις ωραιότερες στιγμές της ζωής μας.
Στο ίδιο δωμάτιο, μακριά απ’την πόλη,
μακριά απ’τις συζύγους μας, τις ερωμένες μας και τις δουλειές μας.
Μ’ένα ολόκληρο νοσοκομείο στην διάθεσή μας.
- Επιτέλους! - Είδα την Παναγία!
Θέλω τον ηγούμενο ιερέα. Τον ηγούμενο ιερέα!
- Είναι η τέταρτη φορά που καλώ! - Αδελφή!
- Σαν να ήταν σουπερκάζορα. - Θέλω τον ηγούμενο ιερέα!
Είδα την Παναγία.
Εδώ υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν πραγματικά.
- Αύριο θα μιλήσω με τον καθηγητή! - Χωρίς τα ράσα;
Τα σκατά πολύ, πολύ, πολύ...
τσιρλιά, διάρροια,
χρειάζονται καθίκι,
από την αδελφή!
Τα σκατά πολύ, πολύ, πολύ...
Τελικά ο ιατρός υπηρεσίας, μας έδωσε τόσο ισχυρά ηρεμιστικά,
που κοιμόμασταν όλη νύχτα σαν αγγελούδια.
Έτσι, το επόμενο πρωινό, ξυπνήσαμε ανανεωμένοι και ξεκούραστοι,
έτοιμοι να αρχίσουμε πάλι.
Τώρα, σ’αυτό το σημείο...
Τα σκατά πολύ, πολύ, πολύ...
τσιρλιά, διάρροια, χρειάζονται καθίκι,
από την αδελφή!
Σας προειδοποιώ:
Ή σταματάτε αυτές τις χοντράδες ή σας χωρίζω.
Θα σας βάλω έναν ανά όροφο, έναν σε κάθε διάδρομο.
- Ποιός ήθελε σκοραμίδα; - Αυτός!
Δεν έχεις κανέναν λόγο να γελάς.
Χοληστερόλη 630, σάκχαρο 3.2.
Το πούρο κομμένο!
Ένα λίτρο και 3/4 διάλυμα 3% B6.
- Ποιός είδε την Παναγία; - Αυτός.
Διπολικό εγκεφαλογράφημα.
Ποιός εζήτησε τον ηγούμενο ιερέα;
Καλώς, καλέστε τον Ντον Ουλρίκο.
Εσύ, τί αισθάνεσαι;
Καθηγητά, δεν θα το πιστέψετε. Αντάνι ως κινητήριο δύναμη για δύο.
Επίσης η σουπερκάζορα μπιτουμάτα έχει σκαπελαμέντα στα δεξιά.
Κατάλαβα.
Τρεις εφαρμογές Άφαζολ, μία κάθε ώρα. Αρχίστε αμέσως.
Έχεις ακόμη μισή ώρα. Υπομονή!
Τί κάνει αυτή; Αυτό δεν είναι ελαστικό ενδοσκόπιο.
Θέλω τον δικηγόρο μου!
Μετανόησε, λοιπόν, για τις αδυναμίες σου,
διότι θα είσαι σκλάβος του διαβόλου και καταδικασμένος στο αιώνιο σκότος.
- Πότε είδες την Παναγία; - Πριν λιποθυμήσω.
Είχα ένα όραμα.
Δεν θα μπορούσε να είναι μία από τις καλόγριές μας;
Όχι, φορούσε κανονικά ρούχα.
Δεν ήταν ντυμένη στα μπλε, είχε μία γούνα...
Κλείσε τα μάτια σου. Ωραία.
Ω, όχι. Μα τί κάνεις;
- Πού οδηγεί αυτός ο διάδρομος; - Στον ψυχίατρο.
- Γιατί; Ηρέμησε. - Πώς να ηρεμήσω; Είδα την Παρθένο Μαρία!
Πάλι!
Τί κάνεις; Οι κύκλοι είναι όλοι στραβοί.
Ναι, τώρα να φωνάξουμε τον Τζιότο για σκοποβολή...
Δεν είμαι τρελός!
Δεν ήταν παραίσθηση, παιδιά! Υπάρχει στ’αλήθεια.
Η ομορφότερη γυναίκα της ζωής μου! Κοιτάξτε!
- Να’τη! - Και...
- ...γαμώ το μουνάκι! - Μουνάκι;
Μα είναι η Λάουρα, η Βεατρίκη, η...
Γιατί η Λάουρα και η Βεατρίκη, δεν έχουν μουνί;
Μία χαρά μουνί έχουν!
Τί "Λάουρα και Βεατρίκη" μου λέτε... Αυτή είναι η Κλεοπάτρα!
- Σε χτύπησε κατακέφαλα; - Τί έπαθες; Τα έπαιξες;
Εμπρός, δεσποινίς; Είμαι ο Περότσι, θάλαμος 31.
Θα με ζητήσει μία κυρία, ντυμένη με μπεζ φόρεμα, σγουρά μαλλιά,
που κρατά τρία κίτρινα τριαντάφυλλα στο χέρι.
Πείτε της ότι είμαι άρρωστος, ότι δεν μπορώ να δεχθώ κανέναν.
Λοιπόν, τί λέτε;
Όμορφη, όμορφη, όμορφη... Ψηλοκάπουλη σαν αντιλόπη.
- Πάντως, το έχει το ελαττωματάκι της... - Τί πράγμα;
Έχει σχέσεις με αυτόν τον αρχίατρο, τον Ναζιστή.
Πού την πηγαίνει;
Την πηγαίνει εκεί, που πηγαίνω τώρα. Κοίτα.
Εκτός του ότι είναι ένας σαδιστής βασανιστής, είναι και ένα γουρούνι;
Εκμεταλλεύεται την θέση του, για να εκμεταλλεύεται τους αδυνάτους.
- Θα τον καταγγείλω! - Μα τί λέτε;
Είναι παντρεμένοι, είναι η σύζυγος του καθηγητού,
παρακολουθείται από ψυχίατρο.
Συνειδητοποιήσαμε ότι ο Μελάντρι είχε ερωτευτεί.
Όταν ο Μελάντρι ερωτεύεται, συνήθως μας μπλέκει όλους,
διότι γίνεται ανυπόφορος.
Μακαρονόπιτα, νοστιμότατη.
Δεν θα έρθεις;
Είναι πολύ καλή, την έφτιαξε η σύζυγος του Νιέκι.
Παίζουμε να κάνουμε σκοποβολή, φτύνοντας στον στόχο στην οροφή;
Θα σε κάνει να ξεχαστείς...
- Ναι αλλά όχι όσο τρώμε. - Όχι, ευχαριστώ.
Λυπάμαι, παιδιά, αλλά δεν μπορώ.
Όχι, εγώ είμαι που δεν μπορώ άλλο!
Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε μ’ένα πτώμα!
Θέλω να αλλάξω θάλαμο, να πάω στους λεπρούς.
- Είναι καλύτερα απ’αυτόν τον μαλάκα! - Ηρέμησε, κάθισε.
Ας εξετάσουμε την κατάσταση.
Αντιμετωπίζουμε ένα κλασσικό τρίγωνο:
Εκείνον, εκείνη και τον τρίτο άνθρωπο.
Εκείνος είναι ένα μάτσο σκατά, που του αξίζει το κεράτωμα.
Εκείνη είναι μουνάρα.
Ο άλλος... Ο άλλος είναι κάπως... Αναρωτιέμαι ένα πράγμα.
Γιατί παραδίδεται αμέσως; Γιατί παραδίδεται τόσο γρήγορα;
Γιατί εκείνη είναι τόσο όμορφη,
και εκείνος είναι ένας σημαντικός άντρας,
με προσωπικότητα, γοητεία, μαγνητισμό.
- Τί ελπίδες μπορώ να έχω; - Καμία.
Καμία, συμφωνώ.
Αν στην πραγματικότητα ήσουν άλογο, αντί για μαλάκας,
θα στοιχημάτιζα ένα προς διακόσια, σε σένα.
Και θα νικούσα αμέσως, διότι ο Μελάντρι έχει ένα σημείο υπεροχής.
- Έχει τον τρελάρα. - Ποιόν;
Τον τρελογιατρό, τον ψυχαναλυτή.
Αν μία γυναίκα πηγαίνει στον ψυχαναλυτή,
σημαίνει ότι κάτι λείπει απ’την ζωή της.
Τί μπορεί να λείπει από μία γυναίκα, που πιάνει 99 στα 100;
Το γαμήσι!
Ενδοφλέβια, αδελφή; Είμαι έτοιμος.
Ένα και πέντε.
Εμπρός; Μπορώ να μιλήσω με την κυρία, παρακαλώ;
Α, εσείς. Εγώ ποιός είμαι;
Έχετε τους τρόπους ενός μορφωμένου ανθρώπου, κυρία.
Σίγουρα θα θυμάστε τον Οδυσσέα, από την Οδύσσεια του Ομήρου.
Κυρία μου, το όνομά μου είναι "Κανένας".
Είμαι και πολύ γαμάτος, παιδιά!
- Πολύ διανοούμενος το έπαιξες. - Όχι, ήταν τέλειο.
Ήταν αισχρό, αισχρό! Τί ελπίζεις να πετύχεις;
Άφησέ μας, να δουλέψουμε για σένα.
Τίποτα δεν είναι πιο αποτελεσματικό σε μία γυναίκα,
από οκτώ με δέκα τηλεφωνήματα ημερησίως.
- Γαμήσι οκτώ φορές την ημέρα! - Όχι, είναι αγυρτεία!
Καλώς!
Εμπρός; Ναι, εγώ είμαι πάλι.
Όχι, δεν θέλω τίποτα.
Απλώς ήθελα να ακούσω την φωνή σας. Ευχαριστώ.
Εμπρός; Εγώ είμαι.
Τεράπια ταπιόκο, όπως λέμε αντάνι με σουπερκάζορα,
με σκαπελαμέντο δεξιά.
Φυσικά και δεν καταλαβαίνεις, σου λέω μαλακίες!
Μόνο με την σκέψη των καλοσμιλεμένων σου μπουτιών,
τρελαίνομαι.
Περιέγραψέ μου με κάθε λεπτομέρεια, τις ρώγες από τα βυζιά σου...
Τί κάνεις εκεί, βρωμερέ;
Εργάζομαι. Αυτό κάνω. Άφησέ με να εργασθώ.
- Ναι, άρχισες τις μαλακίες σου. - Κάθε ένας με την ειδικότητά του.
Να γουργουρίζω συνεχώς σαν εσένα; Ας της ρίξουμε κανένα γαμήσι.
Τα γαμήσια, γιατί δεν τα ρίχνεις στην Τίτι σου;
Της τα ρίχνω, της τα ρίχνω.
Γουρούνι! Ένα πεζό γουρούνι. Αυτό είσαι.
Ποιός ήταν εκείνος που βγήκε για πρώτη φορά μαζί της; Εγώ.
Ποιός την έκανε να κλάψει; Εγώ ο Νιέκι. Όταν της είπα:
"Διάταξέ με να μην σου ξανατηλεφωνήσω και θα υπακούσω".
Επί μία ώρα έκλαιγε με αναφιλητά, σ’αυτό το αυτί!
Δεν έχεις ακούσει το βογκητό, που έχει ρίξει στ’αυτί μου.
- Τί βογκητό; - Του πόθου. Όταν είπα:
- "Θα σε γλύψω απ’την κορφή μέχρι τα νύχια". - Πότε της το είπες;
Εχθές, απ’το τηλέφωνο στον διάδρομο.
Δεν μ’αφήνατε να τηλεφωνήσω από εδώ!
Είσαι αηδιαστικός, δεν καταλαβαίνεις τίποτα.
Νομίζεις ότι όλες είναι ίδιες.
Άφησέ με να εργαστώ και θα δεις. Πλησιάζουμε.
- Πλησιάζουμε πού; - Να τραβήξουμε μαλακία τηλεφωνικώς.
Ελπίζω να αστειεύεσαι.
Καθόλου. Θα σου το αποδείξω αμέσως.
Εδώ, μπροστά μας;
Δώσε μου ένα κέρμα, να πάω στον τηλεφωνικό θάλαμο.
Μα τί κάνει;
Εμπρός; Εγώ είμαι.
Αγάπη, αγάπη, αγάπη, αγάπη μου...
Φτάνει, έχω εξαντληθεί. Πρέπει να σε δω, να σε συναντήσω. Ναι.
Εάν το θέλεις κι εσύ, πες μου το πού και το πότε.
Εντάξει.
- Είπε "όχι", σωστά; - Είπε "ναι".
- Πού; - Πότε;
Σιγά μην σας πω...
Σας έχω καταλάβει και τους τρεις, τί καθίκια είσθε!
Ο Μελάντρι το έσκασε στις 23 Απριλίου, στις 20:40.
Τον είδαμε να φεύγει και είχαμε την ελπίδα ότι θα τα έκανε σκατά.
Ελπίζαμε στον κλονισμό που θα της προξενούσε η θέα του Μελάντρι,
κάτι το οποίο της είχαμε αποκρύψει επιμελώς.
Χαίρετε. Εγώ είμαι.
Το ήξερα.
Θα ήταν καλύτερα να μέναμε στο τηλέφωνο.
Αντίο.
- Περιμένετε! Γιατί; - Τί θα πει "γιατί";
Διότι, Εύα, τρομάξατε τόσο που με είδατε, που σπάσατε τα ποτήρια.
- Ούτε ο Κινγκ Κονγκ να ήμουν! - Μα όχι...
Τί λέτε τώρα;
Καταλάβετε ότι είμαι κάπως νευρική.
Έχω και εγώ ένταση, σαν χορδή από βιολί.
Με καλέσατε σε δείπνο, αν δεν κάνω λάθος.
Λοιπόν, καθίστε.
Ελάτε, καθίστε.
Σας πειράζει αν δεν βγάλω απ’το κεφάλι μου...
Όχι, αλλά...
Στο τηλέφωνο δεν ήσασταν τόσο τυπικός.
Ναι, αλλά...
δεν ξέρω γιατί, αλλά όλα είναι τόσο διαφορετικά τώρα.
Ναι, και για εμένα το ίδιο.
Λοιπόν, πώς θα αρχίσουμε;
Ίσως με κάποιο ορεκτικό, με θαλασσινά;
Όχι, πώς θα αρχίσουμε να μιλάμε, για να γνωριστούμε καλύτερα;
- Συγγνώμη, είμαι κάπως... - Δεν γνωρίζετε ούτε τ’όνομά μου.
Δεν θελήσατε ποτέ, να μου πείτε τ’όνομά σας.
Αρχιτέκτων Ραμπάλντο Μελάντρι.
Ευτυχής.
Εκείνο το βράδυ, δεν τον ξαναείδαμε,
και τον αφήσαμε μόνο, όπως κάναμε κάθε φορά που ερωτευόταν.
Συνεχίσαμε την κανονική μας ζωή, μετά το ατύχημα,
που άφησε τα σημάδια του σε κάθε έναν μας.
Αποφάσισα να τα μεγαλοποιήσω λίγο,
για να ολοκληρώσω μ’έναν κομψό τρόπο,
μ’ένα άτομο με το οποίο για λίγο ανταλλάξαμε φράσεις όπως:
"Σε θέλω τόσο πολύ, όσο και εσύ εμένα".
Είναι τριακόσιες λιρέτες.
Και υπερέβαλλα λίγο, σχετικά με τις επιπτώσεις του τραυματισμού.
Περίμενε, αγάπη μου, μ’αυτή την καμπούρα, δεν μπορώ να κινηθώ εύκολα!
Έλα, τελείωνε, τελείωνε. Η αμαξοστοιχία αναχωρεί.
Άφησέ το, θα το πάρω εγώ.
- Μπρούνα, Μπρούνα! - Ναι.
- Να επιστρέψεις γρήγορα, γατούλα μου. - Ναι.
- Ξέρεις πόσο σε χρειάζομαι. - Ναι, αλλά με χρειάζεται και η αδελφή μου.
- Μόλις αναρρώσει, θα... - Θα αναρρώσει, θα το δεις.
Φέρνω τύχη στον κόσμο, να ξέρεις.
Δεν νομίζω να θέλεις ν’απαλλαγείς από μένα;
- Μα τί λες; - Δεν ξέρω, έχω μία προαίσθηση.
Καταλαβαίνετε, κυρία...
...εμείς οι δύσμορφοι, εκτός από την καμπούρα,
έχουμε ανεπτυγμένη, μία έκτη αίσθηση.
- Γεια σου. - Γεια σου!
Στην πραγματικότητα, το προαίσθημα βγήκε αληθινό.
Δεν την είδα ποτέ ξανά.
Και εφόσον ήμουν ένας καμπούρης, παρέμεινα έτσι μέχρι να πάω στο σπίτι.
- Γεια. - Δεν σκέφθηκα τον υιό μου.
Ποτέ δεν θυμάμαι,
αν τις μονές ημέρες, διδάσκει στο Μιλάνο,
και τις ζυγές, εδώ στην Φλωρεντία ή το αντίθετο.
Ποιά Κυριακή μένει μαζί μου και ποιά πηγαίνει στην μητέρα του.
Σε κάθε περίπτωση, εμφανίζεται πάντα, όταν δεν τον περιμένω.
- Μπαμπά! - Μην ανησυχείς, Λουτσιάνο.
Πώς να μην ανησυχώ με έναν μπαμπά σαν εσένα;
Δεν την πρόσεξε καθόλου.
Είναι πολύ έξυπνος αλλά δεν είναι καθόλου πνευματώδης.
Και μην θεωρήσεις ότι θα κάνεις σε εμένα, ό,τι έκανες στην μητέρα μου.
Την τρέλανες!
Πότε θα ωριμάσεις, μπαμπά;
Πότε θα σταματήσεις να φέρεσαι σαν ηλίθιος;
Αναρωτιέμαι εάν ο ηλίθιος ήμουν εγώ,
που είχα πάρει την ζωή σαν ένα παιγνίδι,
ή εκείνος, που την είχε πάρει σαν κάτεργο.
Μπορεί να είμαστε ηλίθιοι και οι δύο.
Από την άλλη πλευρά,
ο Νιέκι ανακάλυψε ότι ο δεξιός του ώμος πονούσε πολύ,
όταν κολλούσε τα χαρτόσημα, στα προγνωστικά δελτία του ποδοσφαίρου.
Ο καθηγητής είχε πει: "Έχεις πλήρη ίαση".
"Μπορείς να κάνεις όλες τις κινήσεις,"
"εκτός από το να πιέζεις με τα δάκτυλά σου".
Και η δουλειά μου είναι, να τα κόβω και να τα κολλάω.
Τόσο άτυχος είμαι;
Φτωχέ μου, άφησε, θα το κάνω εγώ.
Και για το Σάββατο, θα βρούμε κάποιον άλλον να βοηθήσει.
Συγγνώμη, δεν μπορώ, πονάω.
Από την άλλη,
ο Μασέτι ήταν απασχολημένος, με μία ευαίσθητη οικονομική συναλλαγή.
Εκατό χιλιάδες; Είσαι τρελός;
Εδώ πρόκειται για ολόκληρο πόδι, όχι ένα μικρό δακτυλάκι.
Και μάλιστα, το δεξί.
- Και λοιπόν; - Κοίταξε.
Ο γύψος φθάνει στο γόνατο και είναι ακινητοποιημένο στον αστράγαλο.
- Μπορεί να κινητοποιηθεί. - Πώς;
Τί σε ενδιαφέρει; Έχει ήδη εκτιμηθεί απ’την ασφάλεια.
Με ένα πόδι προβληματικό, θα πάρεις, το ελάχιστο, οχτακόσιες χιλιάδες.
Εδώ είναι το παιγνίδι.
Δώσε μου αμέσως διακόσιες χιλιάδες λιρέτες και το πόδι είναι δικό σου.
- Και τί να το κάνω; - Τότε θα πάω σε άλλον τοκογλύφο.
Στο τέλος κατέληξε να δώσει τα δικαιώματα του ποδιού,
σ’έναν οπωροπώλη από το Καντέλι,
σε αντάλλαγμα τριακοσίων κιλών πατάτας και ενός Ολντσμπόμπιλ του 1959,
που δεν θα το έπαιρναν ούτε για παλιοσίδερα.
Αλλά αυτό έδωσε αυτοπεποίθηση στον Μασέτι,
και την πιθανότητα να μεγαλώσει τις δουλειές του.
Από τον Μελάντρι δεν υπήρχαν νέα, μέχρι που μια μέρα,
τηλεφώνησε στον Μασέτι,
και μας ζήτησε να τον συναντήσουμε επειγόντως στην Πέσια.
- Πολύ αργά! - Γιατί;
- Δεν υπάρχει σωτηρία, μπήκε ήδη μέσα. - Ποιός;
Ο Μελάντρι, εκεί.
- Πού; - Μπήκε στην έπαυλη του Ναζιστή καθηγητή.
Του συζύγου της Ντονατέλα. Ήρθα να του πωλήσω μία εγκυκλοπαίδεια.
Και λοιπόν;
Είδα το αυτοκίνητο του Μελάντρι και κρύφτηκα.
Τον είδα να βγαίνει από τ’αυτοκίνητό του, καλοντυμένο...
πανοφώρι με γιακά, παπιγιόν...
Πήγε να τα πει όλα στον σύζυγό της. Και μετά;
Σας τηλεφώνησα αμέσως, διότι θα καταστρέψει τον εαυτό του.
Κάτι πρέπει να κάνουμε.
- Τί μπορούμε να κάνουμε; - Παιδιά, ηρεμήστε μία στιγμή!
Γνωρίζει τον σύζυγό της, γνωρίζει τί κτήνος είναι.
Αφήστε τον να καθαρίσει μόνος του.
Θα τον γδάρει και θα του κάνει το τομάρι του φωτιστικό.
Κάναμε λανθασμένους υπολογισμούς και εκτιμήσεις.
Αν εδώ επρόκειτο για μία πνευματώδη κωμωδία, αντί δράματος,
ο πρωταγωνιστής θα έλεγε στον αντίζηλο:
"Κύριε καθηγητά, μπορώ να παντρευτώ την γυναίκα σας;"
- Τελειώσατε; - Ναι.
Όντως έχετε μπροστά σας, έναν άνθρωπο έτοιμο για όλα.
- Ακόμη και να πάρει το θηρίο; - Συγγνώμη;
Αυτό εκεί το πράγμα.
Είναι το σκυλί της Ντονατέλα. Το αγαπά πάρα πολύ.
- Ονομάζεται Μπιρίλο. - Φυσικά και θα πάρω τον Μπιρίλο.
Τρώει ένα κιλό κιμά ημερησίως και ενάμισι κιλό ρύζι.
Κάθε πρωί στις πέντε, θα πρέπει να τον βγάζετε για κατούρημα,
διαφορετικά θα πλημμυρίσει το σπίτι.
Τί μ’ενδιαφέρουν αυτές οι λεπτομέρειες;
Καλύτερα να μιλήσουμε για σημαντικά πράγματα.
- Ας μιλήσουμε για τα παιδιά. - Ας μιλήσουμε.
Απ’τη στιγμή που εμφανίζεστε τόσο πολιτισμένος και με κατανόηση,
κάνω έκκληση στον ανθρωπισμό σας, ώστε να επιτρέπετε στην Ντονατέλα,
να βλέπει τα παιδιά της τακτικά.
Το ελάχιστο μία φορά, κάθε δεκαπέντε ημέρες.
Όχι; Αλήθεια;
Αυτός είναι εκβιασμός, τί παράξενο!
Όχι, υπάρχει μία παρεξήγηση.
Εγώ είμαι που θα έρχομαι να επισκέπτομαι τα παιδιά, στο σπίτι σας.
Δεν ξέρω αν θα είναι κάθε δεκαπέντε μέρες, αλλά θα το συμφωνήσουμε.
- Οπότε εσείς... - Φυσικά.
Κύριε αρχιτέκτονα, αυτό είναι μία αλυσίδα στοργής,
που δεν μπορούμε να σπάσουμε, ούτε εσείς, ούτε εγώ.
Αγαπάτε την σύζυγό μου.
Η σύζυγός μου αγαπά τον Μπιρίλο.
Ο Μπιρίλο αγαπά τα παιδιά.
Τα παιδιά είναι δεμένα με την παραμάνα τους.
- Την παραμάνα; - Γερμανίδα, με διετές συμβόλαιο,
πολύ αυστηρή. Φορά στολή.
Εννοώ, ότι όποιος πάρει την Ντονατέλα,
πρέπει, απαραιτήτως, να πάρει και όλα τα υπόλοιπα.
Συνειδητοποιήσαμε ότι τον είχαμε χάσει και δεν τον αναζητούσαμε πλέον.
Προτιμούσαμε να τον θυμόμαστε, όπως όταν ήταν ζωντανός.
Μαθαίναμε για εκείνον, μόνον από τρίτους, σποραδικά.
Τα νέα ήταν όλο και πιο τραγικά.
Μα πού πηγαίνεις; Έλα εδώ!
Αλλά ένα βροχερό βράδυ, το απολωλός πρόβατο επέστρεψε στην στάνη του.
Καλησπέρα σε όλους.
Πέρασε καιρός, έτσι;
- Πώς είστε; Καλά; - Έτσι κι έτσι...
Τί άσχημος καιρός... Είμαι μούσκεμα και κρυώνω.
- Θέλεις ένα ποτό να σε ζεστάνει; - Όχι, είμαι καλά.
Τί θα έλεγες για ένα παιγνίδι;
Μόλις αρχίσαμε.
Εσύ και ο Μασέτι, εναντίον μου και του Περότσι.
Έτσι θα ζεσταθείς.
Διάλεξε την συνηθισμένη σου στέκα και δώσε το εναρκτήριο κτύπημα.
Εδώ είναι η μπάλα. Κτύπα όμορφα, παρακαλώ.
Λοιπόν, παιδιά, τί νέα;
Εσύ τί κάνεις;
- Καλά. - Η οικογένεια; Τα παιδιά;
- Και το σκυλάκι; - Πολύ καλά.
Αρχίδια καλά! Τί χτύπημα ήταν αυτό;
Το χέρι μου τρέμει.
Παιδιά, ας μιλήσουμε ειλικρινά.
Δεν αντέχω πλέον. Θα το σκοτώσω αυτό το βρωμερό τέρας!
- Τον σκύλο; - Όχι, τον σύζυγο!
Γαμώ εκείνον και τα μεταλλικά πιατάκια του!
- Τα πιατάκια του; - Ναι, που έχει εκείνος και εγώ δεν έχω.
Και σαν να μην έφθαναν όλα τα άλλα,
έρχεται και κοιμάται και τρώει στο σπίτι μου.
Συνεχώς, μου κάνει κριτική, βγάζει συμπεράσματα, κάνει συγκρίσεις...
Συνεχώς βρίσκομαι κατηγορούμενος, με απελπίζει...
Την προηγουμένη νύχτα, μέχρι που πήδηξε και την παραμάνα!
- Αυτήν; Τί έκπληξη! - Ποιός θα μπορούσε να το φανταστεί!
Τί τύπος! Διάβολος.
Παιδιά, βοηθήστε με.
Αύριο θα έρθει για επίσκεψη. Συνοδεύστε μας στο δείπνο.
Μόνος δεν θα τα καταφέρω, αλλά μαζί και οι τέσσερεις μας...
όπως παλιά...
Ο ένας κόβει και ο άλλος ράβει. Ελάτε!
Πόσο κόσμο έχουμε καταστρέψει έτσι, παιδιά;
Μαζί θα τον διαλύσουμε!
Όμορφη κόρη του έρωτα...
Είμαι σκλάβος της γοητείας σου.
- Μπράβο, μπαμπά! - Άριστα, ωραία φωνή.
- Ραμπάλντο! - Έτοιμος, λάβετε θέσεις.
Παρακαλώ.
- Στ’αριστερά μου. - Ευχαριστώ, κυρία μου.
- Παρακαλώ. - Πολύ ευγενικό.
Αυτή είναι η θέση μου.
Τί περιμένουμε; Δεν είναι έτοιμο το φαγητό;
Ένα λεπτό, να βάλω το σακάκι μου.
Επιτέλους.
- Δεν είναι εδώ η υπηρεσία; - Έχουμε προσλάβει μία με ημιαπασχόληση.
- Αναπαύεται στο σπίτι της. - Κρασί;
- Ναι. - Πρόσεχε την σταγόνα!
Πολύ αργά, γιατί δεν παίρνετε μεταλλικά πιατάκια;
- Είναι αλήθεια, εάν βάλεις το πιατάκι... - Είναι πρακτικό, το βάζεις...
Για όνομα του Θεού!
Μην μιλάτε για μεταλλικά πιατάκια σ’αυτό το σπίτι.
Αλήθεια, αρχιτέκτων;
Χειρουργέ, κόψε την πίτα, γιατί μετά θα λες ότι κρύωσε.
Αυτό υποτίθεται ότι είναι πίτα;
- Μάλιστα, κύριε. - Ο αρχιτέκτων έχει δίκιο.
Πιο πίτα δεν γίνεται... Μοιάζει με αποβολή!
Αγαπητέ φίλε,
σ’αυτό το σπίτι, η ουσία έχει μεγαλύτερη σημασία από τον τύπο.
Όχι, μην μιλάτε για ουσία εδώ μέσα, εντάξει;
Δυόμισι κιλά λιγότερα.
- Λιγότερα από πού; - Από τα παιδιά.
Τα ζύγισα μόλις έφθασα.
Ντονατέλα, σε είχα προειδοποιήσει.
- Με είχες προειδοποιήσει; - Φαίνεσαι να έχεις γεράσει πέντε χρόνια.
Δεν αθλείσαι; Δεν κάνεις ιππασία;
Ιππεύει, ιππεύει! Πες τους!
Κάθε δεκαπέντε ημέρες, αν όλα πάνε καλά.
- Αυτό είναι σαν να μην κάνεις καθόλου... - "Ιππασία" πιο πολύ.
Και τα παιδιά είναι κάπως χλωμά. Κυρία μου, δεν τα πηγαίνετε για σκι;
Μα τί λέτε; Σκι, ιππασία, θάλασσα,
μεταλλικά πιατάκια... Ποιός ασχολείται μ’αυτά;
Εδώ, το να πάρουμε ένα ζευγάρι παπούτσια για το σχολείο,
ήδη αποτελεί πρόβλημα.
Κάνω συνεχώς θαύματα, αλλά ποτέ δεν είναι αρκετά!
Ποτέ!
- Αγάπη μου! Πουλάκι μου! Εγώ... - Εσύ, εσύ...
Εγώ τί;
Να πραγματοποιήσω τα αδύνατα; Γι’αυτό με κατηγορείς;
Δεν είσαι πλέον ο εκθαμβωτικός τύπος, που ήσουν στο τηλέφωνο.
- Φυσικά, όταν ήμασταν στο τηλέφωνο... - Βούλωσέ το!
Δαγκώνεις περισσότερο, απ’όσο μπορείς να καταπιείς.
Σταματήστε!
Τί σκηνές είναι αυτές στο τραπέζι;
Πήγαινε στο λουτρό και πλύνε το πρόσωπό σου.
Να επιστρέψεις, μόνο όταν ηρεμήσεις.
Εμπρός, τσακίσου!
Πώς της επέτρεψες να σου φέρεται με τέτοιο τρόπο;
- Εμπρός στους καλεσμένους... - Στα παιδιά...
- "Πουλάκι μου"... - Μια και αναφέραμε τα παιδιά.
Τί κάνετε ξύπνια τέτοια ώρα;
Αμέσως στο κρεβάτι! Γρήγορα!
- Ναι, μπαμπά, καληνύχτα. - Καληνύχτα, μπαμπά.
Μα τί οικογένεια είναι αυτή;
Τί οικογενειάρχης είσαι εσύ;
- Μπαμπά, θα σου σπάσω το κεφάλι! - Άφησέ την κάτω!
- Το μαχαίρι! - Δεν κόβει, είναι για το ψάρι.
Τί, έχουμε και ψάρι;
Άθλιε, μου φόρτωσες μία τρελή υστερική. Μία μεγαλομανή!
Την γνώρισες στον ψυχίατρο. Τί περίμενες;
Και τί περίμενες από μένα;
Αφήστε με!
Έλα, τελείωσε. Ηρέμησε τώρα.
- Μην το κάνεις αυτό, "πουλάκι μου". - Δώσ’του λίγο νερό.
Όχι, ουίσκι.
Αχάριστη.
Τόσο αχάριστη...
Τί άλλο περισσότερο να κάνω για εκείνη;
Άρχισα πάλι το ελεύθερο επάγγελμα, για να τα καταφέρω.
- Σχεδίασα πέντε οικογενειακούς τάφους. - Μπράβο...
- Θυσίασα τα πάντα, τα πάντα... - Έλα τώρα...
Μην το σκέφτεσαι. Θέλεις να βγεις να πάρεις λίγο αέρα;
- Θέλεις να σε βγάλουμε να κατουρήσεις; - Όχι.
- Τί να κάνουμε για να σε διασκεδάσουμε; - Ξέρω!
- Πάμε στον σταθμό. - Έγινε!
Τί να κάνουμε στον σταθμό;
Μην ανησυχείς, απλώς βοήθησέ μας να τον πείσουμε.
Είναι εύκολο.
Αγαπητέ Μελάντρι, άκουσε την γνώμη του ιατρού.
Διάγνωσις: Δεν μπορείς να συνεχίσεις με μία τέτοια γυναίκα.
Θεραπεία: Παράτησέ την!
Μα πώς να το κάνω αυτό;
Απομακρύνσου σιγά, σιγά. Ξεγλίστρησε.
- Έχεις πανωφόρι; - Είναι επάνω.
Παράτησέ το, πάμε.
Θάρρος.
- Μα πώς θα την αντικρύσω; - Τί σε ενδιαφέρει;
- Τί θα πω; - Τίποτα. Απλώς εξαφανίσου.
Μα πώς θα τα καταφέρουν;
Όμορφη καθώς είναι, θα βρει κανέναν άλλον μαλάκα.
Μην χάνουμε χρόνο.
Μα την αγαπώ!
- Βούλωσέ το, θα σ’ακούσει. - Αυτά είναι ήσσονος σημασίας πράγματα.
- Δεν θα κρατήσει για μία ζωή. - Αρκετά ανέχθηκα.
Υπέφερα σαν να έβγαλα έξω τον σκύλο για καμιά ώρα.
Άντε, πάμε.
Ήσυχα με τις σκάλες.
Καλό ταξίδι, κύριε!
Περίμενε, αυτός είναι δικός μου!
Μπαμπά!
Πάλι μπροστά μου; Όλο στα πόδια μου μπλέκεσαι!
Παιδιά, στην αποβάθρα τρία, αναχωρεί ο συρμός για Έμπολι!
Στην αποβάθρα τρία, κύριε καθηγητά!
Ποιός είχε αυτή την ιδέα;
Είναι τόσο όμορφα, να είμαι μαζί σας, παιδιά!
Γιατί δεν γεννηθήκαμε όλοι αδέλφια;
Αδελφή, δείτε αν είναι ένα μπλε αυτοκίνητο.
Μάλιστα.
Πηγαίνετέ τον πίσω στον θάλαμό του. Θα καθυστερήσουμε.
Γιατί, κύριε καθηγητά;
Λύστε με. Έχω μία πολύ πιο επείγουσα υπόθεση.
Αυτός εδώ, μπορεί να περιμένει.
Πάω να τον πάρω.
Ναι, διαφορετικά δεν θα ξεκουνηθεί.
Αδελφή, ειδοποιήστε τον καθηγητή Σασαρόλι.
Κάθε λεπτό που περνά, είναι πολύτιμο.
Ποιό τηλέφωνο είναι τεράπια ταπιόκο,
ώστε να μπορέσω να προειδοποιήσω την σουπερκάζορα;
Ποιό από τα τρία;
Δεν με καταλάβατε,
ρώτησα ποιό από τα τρία τηλέφωνα παίρνει υπεραστικό;
- Αυτό. - Ευχαριστώ.
Αδελφή, τεράπια ταπιόκο, με το φορείο, στο σκαπελαμέντο, αριστερά.
Όχι; Υπομονή.
Τίτι, πού στα γαμήδια ήσουν; Σε παίρνω εδώ και ώρες.
- Αρκετά, δεν υπάρχει χρόνος γι’αυτά. - Άφησέ με να τηλεφωνήσω.
- Αρχίζουμε ή όχι; - Πάνω που την πέτυχα!
- Άφησέ με να μιλήσω! - Τέλος οι ομιλίες. Έλα, αργούμε!
Η καταστροφή των χωριών, είναι μία από τις πολλές ιδέες του Νιέκι.
Σε τέτοιου είδους εφευρέσεις, είναι καλύτερος ακόμη κι από τον Μάρκονι.
Αυτό θα καταστρέψουμε. Έχεις τα υλικά;
Όπως πάντοτε! Ελάτε, παιδιά, βοηθήστε με.
- Δώσε μου το τρίποδο. - Αμέσως, μηχανικέ!
- Πρέπει να περάσει ακριβώς από εδώ. - Να φέρω τα εργαλεία;
Ναι, τοπογράφε, γρήγορα.
Μοιρογνωμόνιο, αλφάδι και υποστηρίγματα!
Εδώ, όλα κάτω, πάμε!
- Εδώ είναι η διασταύρωση με τον βορρά! - Τον χάρτη.
Δύο λόφοι προς ισοπέδωση. Ο χάρτης χρειάζεται κυλιόμενο χάρακα.
Ομορφόπαιδο, σκαπελαμέντο δεξιά. Κράτα.
- Έτοιμο το αλφάδι; - Λαμβάνουμε μετρήσεις με το θεοδόλιχο.
- Βιαστείτε με τα υποστηρίγματα! - Αμέσως, μηχανικέ!
- Μέτρηση! - Δώσε μου.
- Αριθμοί; - Οκτώ και δέκα μέτρα.
- Ένα ένα εφτά. - Ένα ένα εφτά!
- Μπορώ να αρχίσω; - Σημάδεψε τα οικήματα που θα κατεδαφιστούν.
Ένα ένα τέσσερα!
- Εδώ κι εδώ, κατεδαφίζονται όλα! - Όχι εκσκαφείς, χρησιμοποιήστε δυναμίτη!
Τί κάνεις; Άφησέ μας να εργαστούμε!
Ησυχία εσείς.
Εδώ κι εδώ.
- Παρακαλώ! - Αρκετά!
Σημειώθηκε και η εκκλησία. Συγγνώμη αλλά είναι διαταγή της νομαρχίας.
Επιτρέψτε μου.
Συστήνω να φροντίσετε για τους μελλοντικούς άστεγους.
Διανομή τροφίμων, αντιβιοτικά, κουβέρτες και, κυρίως, πολλά αλεξιβρόχια.
Αρχίζουμε!
- Γιατί να κάθομαι πάντα στην μέση; - Πρόσεχε τον ιερέα.
- Τί συμβαίνει; Ποιοί είσθε εσείς; - Δεν γνωρίζετε, αιδεσιμώτατε;
Από εδώ θα περάσει ο νέος αυτοκινητόδρομος.
Από εκεί, με κατεύθυνση έτσι...
Και θα υπάρχει διασταύρωση με τον ανατολικό δρόμο.
Απόφαση της Νομαρχίας.
Παναγία μου!
Γρήγορα, τις καμπάνες! Πιστοί, τις καμπάνες!
- Κοίταξέ τον αυτόν. - Ποιόν;
Αυτόν που γέρνει. Κοίταξέ τον!
Κοιτάζετε, παιδιά αλλά σας προειδοποιώ, μοιάζουμε με αγρίους.
Κοιτάζουμε αυτές τις γυναίκες, λες και είναι ζώα του ζωολογικού κήπου.
Ειδικώς εκείνη με την αλογοουρά. Αυτή στα αριστερά.
- Κωλαράκι στητό, το πηδάω με την μία! - Παιδιά, πάμε για φαγητό;
Έγινε. Θα πάμε στου Ραμαγιόλο ή στην Πιστοΐα;
Δεν αντέχω μέχρι την Πιστοΐα, πάμε στου Ραμαγιόλο.
- Ένα λεπτό, παιδιά. - Τί είναι;
- Να τα βγάλουμε. - Α, ναι. Ένα, δύο, τρία!
- Τρία! - Τί κάνετε;
Τίποτα, τίποτα.
Τα βγάζουμε για να δούμε ποιός θα σου πληρώσει το εστιατόριο.
Τέσσερα και τέσσερα κάνουν οκτώ και ένα εννέα, δέκα, έντεκα.
Να μου πληρώσει το εστιατόριο; Μα δεν είμαι φιλοξενούμενος.
Είσαι φιλοξενούμενος όλων, η συνηθισμένη συνεισφορά.
Συνεισφορά;
Προτιμάς το "συνδρομή";
Δεν θέλω ελεημοσύνη από κανέναν.
Μέχρι τα 21 μου, είχα μία καμαριέρα να με ντύνει και να με γδύνει.
Ο κόμης Λέλο Μασέτι, έκανε μήνα του μέλιτος διαρκείας 3,5 ετών.
Με την σύζυγό του και με μία δίμετρη αρκούδα με λουράκι.
Πριν από δεκαοχτώ χρόνια, ο κόμης Μασέτι, θα μπορούσε να προσκαλέσει
όχι μόνον έναν σωρό από σκατά, όπως είστε εσείς...
αλλά και όλους τους εργαζομένους εκεί πέρα.
Και αν δεν συμφωνούσε ο ιδιοκτήτης του εργοστασίου,
θ’αγόραζε ολόκληρο το εργοστάσιο.
Και θέλετε να κάνετε έρανο. Κωλοτρυπίδες!
Δεν θα δεχθώ από εσάς, ούτε ψίχουλο.
Θα περιμένω στο αυτοκίνητο. Καλή όρεξη.
- Τα πήρε για καλά, παιδιά! - Εντάξει, πηγαίνουμε.
Μετά τα ζυμαρικά με πάπια,
θα έτρωγα ένα σουβλάκι με συκώτι κοτόπουλου.
Με μάραθο.
Εγώ θα πάρω ψητά μανιτάρια.
Ναι, είδα που τα έφερναν καθώς ερχόμασταν.
Είναι αλήθεια.
Ο Μασέτι κατέστρεψε δύο περιουσίες. Την δική του και της συζύγου του.
Το μόνο που του απέμεινε, είναι η υπερηφάνεια.
Είναι δύσκολο να δεχτεί να τον βοηθήσεις.
Δέχεται μόνον μερικά κέρματα και φιλοξενία.
Η φιλοξενία είναι ένας κανόνας μεταξύ των ευγενών,
και, έτσι, αυτό το δέχεται άνετα.
Όπως πριν από δύο χρόνια, όταν έμεινε άστεγος.
- Κύριε Μασέτι, επιτρέπετε; - Περάστε.
Καλημέρα, έχετε μία τηλεφωνική ειδοποίηση.
Πρέπει να τους καλέσετε... ...επειγόντως.
Κρουασάν και καφέ με γάλα!
Από ποιόν να είναι η ειδοποίηση;
Από το λαϊκό υπνωτήριο της Γκαβινάβα.
Α, οι παραθεριστές.
Ποιός να ξέρει τί συνέβη;
Θα σου χρωστώ ένα τηλεφώνημα, εντάξει;
Πρέπει να υπάρχουν δύο κούπες, αλλά μην ανησυχείς,
θα φέρω εγώ μία ακόμη.
Θέλεις να μάθεις τί έκανε ο φίλος σου;
Έφερε μία πόρνη στο σπίτι μας!
- Ναι; Και πώς θα πληρώσει; - Πού είναι το μπάνιο;
- Συγγνώμη; - Το μπάνιο.
Περιμένετε, θα σας πω. Είναι κάπως περίπλοκο.
Πρέπει να σας...
Κάτω, στον διάδρομο!
- Πώς θα την αποκαλούσες αυτή; - Τίτι.
Είναι η κόρη του συνταγματάρχη Αμπρόσιο.
Έλα, μην βάζουμε ταμπέλες στους ανθρώπους.
Είναι η επίσημη ερωμένη του Μασέτι, εδώ και έξι μήνες.
Δεν θα ήθελες να τον στείλεις, να πάει να κάνει έρωτα
στο σπίτι του πατέρα της, έτσι;
Αυτό το σπίτι δεν είναι ξενοδοχείο ημιπαραμονής.
Θέλω να έχουν φύγει εντός μισής ώρας!
Λαϊκό υπνωτήριο της Γκαβινάβα;
Είμαι ο κόμης Μασέτι. Μπορώ να μιλήσω στην σύζυγό μου;
Απεκάλεσε την γυναίκα του και την κόρη του, "παραθεριστές".
διότι τις είχε στείλει στην πατρίδα της γυναίκας του τον Μάιο,
και ακόμη δεν κατάφερε να βρει τα χρήματα, για να τους φέρει πίσω από εκεί.
Χιόνισε, Λέλο, σχεδόν μισό μέτρο.
Γιατί με φόβισες; Κόντεψα να πάθω καρδιά.
- Ώστε, διασκεδάζετε. - Ναι.
- Φτιάξτε έναν χιονάνθρωπο με πίπα! - Τί θα κάνουμε με τα παπούτσια;
Τί πρόβλημα υπάρχει με τα παπούτσια;
Έχουμε μόνο καλοκαιρινά παπούτσια.
Δεν είναι μόνον τα παπούτσια, Λέλο.
Πόσο καιρό θα μας φιλοξενεί δωρεάν ο Μπατάτσι;
Έλα τώρα, είναι υπόθεση μόλις δύο μηνών...
Έχει να δει λιρέτα από τον Ιούλιο!
Έλα τώρα! Ένα δωμάτιο εκεί, με κοινή κουζίνα...
Ποιός χρησιμοποιεί πλέον την κουζίνα;
Δεν θέλω να μεμψιμοιρώ, αλλά το παιδί δεν τα καταφέρνει.
Θα έρθω και θα τα τακτοποιήσω όλα. Μην ανησυχείς.
Ναι, αλλά πότε θα έρθεις;
Πότε; Δεν μπορώ να σου πω αμέσως. Πρέπει να οργανωθώ.
Να δω, πώς έχουν τα πράγματα.
- Εντάξει. - Θα σου τηλεφωνήσω, οπωσδήποτε.
Σε παρακαλώ, κάνε υπομονή και πες στο παιδί να είναι δυνατό.
- Ναι, είναι καλό παιδί. - Τα λέμε αργότερα. Γεια.
- Τί συνέβη; - Αυτός ο φίλος σου, η γυναίκα του...
Θα το κανονίσω εγώ.
Ευχαριστώ για την θερμή φιλοξενία.
- Τί κάνεις; - Τα μαζεύω.
Δεν καταλαβαίνεις; Αυτό εξακολουθεί να είναι το σπίτι σου.
Στο σπίτι μου μπορώ να στεγάζω όποιον θέλω.
Εδώ όχι. Οπότε, δεν είναι πλέον σπίτι μου.
Μασέτι, σταμάτα τις ανοησίες γιατί θα προσβληθώ.
Προσπάθησε να καταλάβεις. Αν ήταν στο χέρι μου...
Δώσε μου την τσάντα.
- Η Κάρμεν είναι λίγο παλαιών αρχών. - Παλαιών αρχών;
Νοοτροπία καταστηματάρχου! Και εσύ το ίδιο είσαι, Νιέκι.
Είστε δύο μικροκαπνοπώλες!
Ξέχασέ το.
Θα είμαστε φίλοι όπως πρώτα, αλλά ο καθένας στο σπίτι του.
Φυσικά, εννοούσε το δικό μου σπίτι.
Μπαμπά!
Είναι μία γυμνή γυναίκα στο κρεβάτι μου.
Έχεις ιδέα ποιά είναι;
- Πρέπει να είναι ο Μασέτι. - Γνωρίζω τον Μασέτι, είναι άντρας.
Μπορείς να μου εξηγήσεις, παρακαλώ;
Εσύ δεν ήσουν εδώ, εκείνη δεν ήξερε πού να πάει...
και έτσι θεώρησα φυσικό...
Για εσένα, όλα πάντοτε είναι φυσικά,
τέλος πάντων, πηγαίνω σ’ένα ξενοδοχείο.
Όταν, επίσης, θεωρήσεις φυσικό να ελευθερώσεις το δωμάτιό μου,
ενημέρωσέ με.
- Καληνύχτα. - Γεια σου.
Αν δεν μου πεις αμέσως τί έκανες, θα σου ρίξω βιτριόλι!
Μην δραματοποιείς τα πράγματα, είσαι ο μόνος άντρας στην ζωή μου.
Τίτι, μπορώ να ανεχθώ πολλά πράγματα αλλά όχι να με απατάς.
Είμαι πολύ απασχολημένη, για να κάνω κάτι τέτοιο!
Και μην διαβάζεις περιοδικά, όταν σε μαλώνω!
Σου τηλεφώνησα επτά φορές. Με ποιόν ήσουν, σκύλα;
Πήγα για ιππασία.
- Ποιόν "καβάλησες", μωρή παστρικιά; - Θα ξυπνήσεις όλο το κτίριο.
Συγγνώμη, αλλά αν δεν μου πει, πού ήταν μεταξύ 4:00 και 8:00,
θα την σκοτώσω!
- Πού ήσουν; - Στο σχολείο.
- Είπες ότι είχες πάει για ιππασία. - Πρώτα στο σχολείο και μετά για ιππασία.
Τα άλογα κοιμούνται στις 7:00.
Μπορεί να πήγε πρώτα για ιππασία και μετά στο σχολείο.
Δεν πήγα ούτε στο σχολείο, ούτε για ιππασία.
Δεν πήγες;
Τότε θα σου δώσω μία κλωτσιά στα πισινά, να μάθεις!
Σιχαμένε ηλίθιε!
- Αναθεματισμένη... - Άρπαξε αυτό, κωλοτρυπίδα!
Είσαι τρελή; Να!
- Ηλίθια! - Οι πίπες του Λουτσιάνο. Όχι!
Αυτό είναι υστερία, είναι τρελή!
- Σταμάτα... - Θα σε σκοτώσω.
- Τα αρχεία του Λουτσιάνο. Όχι! - Αρκετά. Σε συγχωρώ.
Θα έρχομαι, θα φεύγω, θα κάνω ό,τι μου αρέσει!
- Και θα συναντώ, όποιον μου αρέσει. - Άντε πάλι...
Τότε γιατί μου ορκίστηκες ότι είμαι ο μόνος;
Γιατί αυτή είναι η αλήθεια.
- Μην με προσβάλεις εμένα, γιατί... - Γιατί τί;
- Έλα εδώ. - Παράτα με.
- Έλα εδώ. - Άσχημε βρωμιάρη.
Εμπρός, Μελάντρι; Μπορείς να φιλοξενήσεις τον Μασέτι;
Σε δεκαπέντε λεπτά. Ναι.
Γιατί θα τους πετάξω και τους δύο έξω, σ’ένα λεπτό.
Συγγνώμη,
ποιό είναι το δωμάτιο της κοπέλας, που μπήκε πριν από λίγο;
- Το 18. - Σας ευχαριστώ.
- Με συγχωρείτε, τί ζητάτε; - Πρόκειται για το αντάνι.
Όσο για τον γενικό διευθυντή, σουπερκάζορα με σκαπελαμέντο.
Πώς είπατε;
Τί θέλεις, κρετίνε;
Είπα ότι είσαι ο μόνος άντρας στην ζωή μου.
Τί θέλεις τώρα;
Περίμενα να με κερατώσει, αλλά όχι με μία ξανθιά.
- Πώς ήταν η άλλη; - Πανέμορφη, καλύτερη από την Τίτι.
Γιατί αυτή η άτιμη, ξέρει να διαλέγει όμορφες.
Αλλά θα σας πω την αλήθεια,
όταν είδα όλο αυτό το ανακάτεμα από βυζάκια και κωλαράκια,
όταν είδα αυτή την σκηνή, μου ήλθε ναυτία.
Το μέγεθος της εξαχρείωσης, της ακολασίας.
Σας το λέω αληθινά,
αηδίασα.
- Μην μου πεις! - Ναι...
Πού βρίσκεται, την σήμερον ημέραν,
το όριο μεταξύ ακολασίας και φυσιολογικότητας;
Τα πάντα είναι τόσο αβέβαια...
- Πάντως εγώ, θα έπαιρνα μέρος μαζί τους. - Κι εγώ!
Κι εσύ, Μελάντρι;
Συνεκτιμώντας ότι τέτοιες ευκαιρίες δεν παρουσιάζονται συχνά,
ότι η επιθυμία της ανδρικής επάρσεως, να επιβάλλει τον ανδρισμό της,
σε δύο γυναίκες μαζί.
λοιπόν... θα χιμούσα μέσα με την μία!
- Οπότε, είμαι μαλάκας! - Λίγο, πολύ.
Ίσως αν βιαστείς, να τις προλάβεις ακόμη εκεί.
Όχι, τελείωσε, έκλεισε. Δεν θέλω να μιλήσω άλλο γι’αυτό!
Θα ενοικιάσω αμέσως ένα σπίτι, ακόμη και εάν χρειαστεί να ληστέψω τράπεζα.
Οι παραθεριστές, δεν χρειάζεται να ανέχονται άλλο,
το κρύο και την πείνα, καταλάβατε;
Εάν με ξαναδείτε με την Τίτι, σας εξουσιοδοτώ να με φτύσετε στο πρόσωπο.
- Εντάξει, θα το κάνουμε. - Πού είναι η εφημερίδα;
Για να δω τα ενοικιαστήρια.
Σπίτι για τον Μασέτι; Εύκολο να το λες.
Ακόμη και μία τρύπα, θα ήταν ακριβή για εκείνον.
Πώς να μπορέσουμε να βοηθήσουμε, με τον χαρακτήρα που έχει;
Έπρεπε να το κάνουμε κρυφά.
Του άρεσε ένα υπόγειο αλλά και εκείνο ήταν πολύ ακριβό.
Συμφωνήσαμε με τον ιδιοκτήτη,
να πληρώνουμε εμείς, τα 2/3 του ενοικίου, κρυφά.
Την επίπλωση την βρήκε μόνος του.
Τραπεζαρία!
Υπάρχει και χώρος υποδοχής, αν έρθει κάποιος επισκέπτης.
Το υπνοδωμάτιο.
Ένα, δύο, τρία. Υπάρχει και μία ξαπλώστρα.
Καθιστικό.
Το ερμάριο, όμορφο, ευρύχωρο, άνετο.
Η ιματιοθήκη, με επίτοιχες κρεμάστρες,
σε περίπτωση που έχουμε κάτι να κρεμάσουμε.
Μικρή κουζίνα, με πλυντήριο... χειρός.
Και για το τέλος... επιτρέψτε μου.
Επιτρέψτε μου...
Μπάνιο.
Το αποχωρητήριο είναι χωριστό. Είναι έξω στην αυλή.
Λειτουργικό.
Η συμβατική επίπλωση δεν είναι πλέον της μόδας.
Είναι η σύγχρονη αντίληψη.
Μοιάζει να μην υπάρχει τίποτε, αλλά υπάρχουν τα πάντα.
Προφανώς υπάρχουν τα πάντα και δεν υπάρχει τίποτα.
- Υπάρχει και θέρμανση! - Είναι ο οχετός ολοκλήρου του κτιρίου.
- Τώρα, ελάτε όλοι στο τραπέζι να φάμε! - Κρασί!
- Κρεατοσφαιρίδια! - Ευλογημένο κρασί!
- Σαλάτα. - Και για επιδόρπιο, κάστανα.
Όχι πάλι!
Συγγνώμη, αλλά εκεί που ήμασταν, μόνο τέτοια τρώγαμε.
Κατάλαβα. Γέλη.
- Κοτόπουλο! - Άγια πράγματα, άγια πράγματα!
Τί ώρα είναι;
Επτά; Κιόλας;
- Είναι τρεις. - Τότε γιατί σηκώθηκες;
- Συνέβη πάλι κάτι; - Θεέ μου, Θεέ μου!
- Τί έγινε; - Αργότερα.
Τί είναι τώρα;
Γεια.
- Τί θα θέλατε; - Καλησπέρα.
Θα ήθελα ένα σωληνάριο επιθέματα "τσέφαλο".
Κατάλαβα.
- Εννοείτε για την κεφαλαλγία. - Όχι.
- Όχι, κατάλληλα για το κεφάλι. - Τί είναι αυτά;
Δεν τα έχετε; Τότε, θα τηλεφωνήσω στον ιατρό.
Τίτι, εσύ είσαι;
Έλα από εδώ.
- Είμαι ο μόνος άντρας στην ζωή σου; - Ναι.
- Ορκίσου. - Ορκίζομαι.
- Σ’αρέσουν τα κορίτσια; - Ναι.
- Και οι άνδρες σε απωθούν; - Όλοι.
- Εκτός από εμένα. Ορκίσου. - Ορκίζομαι.
- Μ’αγαπάς, παρά το ότι είμαι άντρας. - Ναι, είσαι ο μόνος άντρας που είχα.
Ναι, Τίτι μου. Ω, Τίτι!
Τίτι, αγάπη μου! Τρελαίνομαι, Τίτι.
Παλιάνθρωπε!
- Ο πατέρας μου! - Πυροβολεί!
- Εδώ μένει ο κύριος Λέλο Μασέτι; - Μάλιστα.
- Πρέπει να του μιλήσω. - Απουσιάζει.
- Είστε η σύζυγός του; - Μάλιστα.
Συνταγματάρχης Αμπρόσιο, μπορώ να περάσω;
- Είναι κάτι που αφορά τον σύζυγό σας. - Θεέ μου!
Αλίσε, τί συμβαίνει;
Είναι γκάζι!
Άφησέ με!
- Μα είσαι τρελή; - Θα πεθάνουμε όλοι.
Ντροπή σου. Με μία έφηβο;
- Θέλεις να μας σκοτώσεις όλους; - Θέλω να πεθάνω!
Τί κάνεις; Βοήθεια!
Εσύ είσαι;
Κοίταξε, έχεις να μου δανείσεις κανένα μπλε κοστούμι;
Τί έγινε; Ποιός σου το έκανε αυτό;
Κανείς, ήταν μία διαβολεμένη νύχτα.
Είναι θαύμα που είμαι ζωντανός.
Έχεις να μου δανείσεις κανένα μπλε κοστούμι;
Εγώ όχι, αλλά έχει ο Λουτσιάνο. Να δούμε αν σου κάνει.
Έλα.
Και μια ωραία γραβάτα. Κάτι σοβαρό.
- Υποδήματα, τα πάντα. - Σε κηδεία πηγαίνεις;
Χειρότερα. Πολύ χειρότερα.
Αλλά μην ανησυχείς. Θα γίνει εντός της ημέρας.
- Σε μία ώρα θα σου τα επιστρέψω. - Εντάξει.
Δεν με βοηθήσατε καθόλου.
Δεν πειράζει. Θα το κάνω μόνος μου.
Σας είχα ζητήσει να με φτύσετε στο πρόσωπο,
αν ξαναέβλεπα την Τίτι.
- Δεν το κάνατε. - Όχι.
- Καλώς. Θα το κάνω μόνος μου. - Όχι! Ο καθρέπτης του Λουτσιάνο!
Πού πηγαίνεις; Σε γάμο;
- Θα έρθω μαζί σου. - Βεβαίως.
Πρέπει να σου μιλήσω.
Και μιλούσε επί μία ώρα, με φωνή αταλάντευτη.
Με φωνή κάποιου που γνωρίζει ποιό είναι το καθήκον του,
και είναι έτοιμος να το πράξει, αδιαφορώντας για τις συνέπειες.
Αισθάνομαι ήδη πολλές ενοχές, εμπρός σ’αυτό το πτωχό πλάσμα.
Ο Θεός να με συγχωρέσει, αν το προσπαθήσει πάλι.
Δεν αντέχω ούτε να το σκεφτώ.
Θα μπορούσα να σκοτωθώ και εγώ.
Είσαι νέα, δικαιούσαι να είσαι ανεύθυνη για ορισμένα πράγματα,
αλλά εγώ, όχι. Καταλαβαίνεις;
Γνωρίζω ότι σε καταστρέφω. Δεν μπορώ να υποθηκεύσω το μέλλον σου.
Δεν θα μπορέσω να το συγχωρήσω ποτέ στον εαυτό μου.
Θα μπορούσες να μου πεις,
ότι αυτά τα πράγματα τα γνώριζα και πιο πριν,
και, ίσως, να είναι απλώς μία δικαιολογία για να σε ξεφορτωθώ,
μετά την γνώση που έλαβα για το μικρό σου ελάττωμα.
Αν και δεν ξέρω, πώς να οριοθετήσω τον όρο "ελάττωμα".
Όχι, η αλήθεια είναι άλλη.
Πρέπει να έχουμε την δυνατότητα, να αντικρύσουμε την πραγματικότητα.
Ήταν ένα θαυμάσιο όνειρο.
Εσύ είσαι δεκαοκτώ, εγώ πενήντα δύο.
Δεν είναι η διαφορά των τριάντα τεσσάρων ετών που μας χωρίζει,
αυτό είναι το λιγότερο.
Είναι το ότι η αγάπη μας, δεν μπορεί να έχει μέλλον.
Θάρρος, Τίτι.
Το καλύτερο είναι να το τελειώσουμε εδώ και να μην το σκεπτόμαστε πλέον.
Ναι, είναι το καλύτερο αυτό. Έχε γεια, Τίτι.
Γεια σου, ανόητε!
Τα λέμε αύριο το μεσημέρι, στο συνηθισμένο μέρος!
Όχι, κάνε το μισή ώρα αργότερα. Το μεσημέρι θα μου κάνουν μία κατάσχεση.
Έγινε.
- Πού πηγαίνουμε; - Σ’αυτή την υπέροχη έπαυλη.
- Τίνος είναι η έπαυλις; - Δεν ξέρω. Πάμε και δούμε.
- Μα έχουν εορτή. Είναι σωστό να πάμε; - Δεν είναι δικό μας πρόβλημα.
- Πάμε, πεινώ. - Κι εγώ θέλω να χέσω. Βιάσου.
Περιμένετε εδώ.
- Γεια σας! - Με συγχωρείτε...
- Ποιοί είναι οι ιδιοκτήτες της οικίας; - Βρίσκονται εκεί, κοντά στο τζάκι.
- Πάμε. - Να είσθε άνετοι.
- Ελάτε. - Ωραίο κορίτσι!
Καλησπέρα σας!
- Εδώ είμαστε. - Καλησπέρα σας.
Ευχαριστώ που ήλθατε. Ροσέλα, να σου συστήσω...
Να μου συστήσετε την Ροσέλα; Ροσέλα, πώς είσαι;
Ωραία βραδιά, είσαι σε εξαιρετική κατάσταση!
Να σου συστήσω τον αρχιτέκτονα Μελάντρι.
- Χαίρω πολύ. - Τον κύριο Περότσι, δημοσιογράφο.
Τα σέβη μου.
- Τον κόμη Μασέτι. - Κυρία μου, σουπερκάζορα.
- Τον πλωτάρχη Νιέκι. - Χαρά μου.
Ήμασταν στο NATO και φοβηθήκαμε μήπως δεν καταφέρναμε να έρθουμε.
Αλλά, τελικώς, τα καταφέραμε.
- Κάνατε πολύ καλά. Θα θέλατε ένα ποτό; - Σας ευχαριστώ!
- Μάριο, μπορείς να φροντίσεις; - Δεν χρειάζεται, τον ξέρουμε τον δρόμο.
Μας συγχωρείτε, είναι "αντάνι".
- Ποιοί είναι; - Δεν έχω ιδέα.
Ποιοί να είναι;
Τί σημαίνει "ιδιοφυΐα";
Φαντασία, διαισθητικότητα και ταχύτης εκτελέσεως.
Γλυκούλη μου, έλα.
Έλα μαζί μου.
Ωραία.
Έτσι, ωραία. Εκεί.
- Πού είναι το ποτήρι μου; - Εδώ.
Κυρία, κυρία! Ελάτε γρήγορα!
Ελάτε να δείτε τί έκανε ο Πουτσέτο!
Τί συνέβη; Τρέξε, Μάριο!
Τί συμβαίνει;
Κοιτάξτε.
Μάριο, κοίταξε.
- Είναι τερατώδες! - Φτωχέ Πουτσέτο.
Και δεν τελείωσε ακόμη!
Τρέξε, Μάριο, τηλεφώνησε στον ιατρό. Κάνε κάτι!
Δεν φαντάζεστε πόσο πολύτιμος φίλος είναι ο Νιέκι.
Ιδιαιτέρως στις δύσκολες στιγμές.
"Ανναμπέλα, το καυτό μοντέλο".
Στο Μοντέρνο έχουν το: "Το πράγμα είναι σοβαρό".
Με τον Μαρονέλι.
- Στο Ματσίνι - Στο Ματσίνι...
"Οι καλόγριες που πρώτα σε γδύνουν και μετά σου παίζουν το..."
Άντε γαμήσου!
Πέρυσι, ήμασταν σε μία κατάσταση υπαρξιακής κατάθλιψης.
Και ο Νιέκι μας έδωσε πίσω την αυτοπεποίθησή μας,
με μια ανακάλυψη.
Ένας συνταξιούχος, μισητός, με άπληστη ματιά και καχυποψία,
είχε αρχίσει να συχνάζει στο κατάστημά του.
- Πόσα έβαλες; - Εκατό λιρέτες.
Τα βλέπεις;
Κοιτάξτε πόσο τρώει.
Αυτό είναι το πέμπτο.
Τώρα θα δείτε.
- Πόσα; - Ένα.
- Αυτό ήταν! - Θα τον πετάξω με τις κλωτσιές έξω.
Όχι, πολύς κόπος για το τίποτα!
Λοιπόν; Ποιός παίζει;
Ποιός; Είπα, εκατό λιρέτες.
Εκατό λιρέτες... Πόσα χαρτιά σήκωσες;
- Τρία, εκατό λιρέτες. - Εντάξει, πρέπει να το σκεφτώ.
Τα βλέπω.
Είπες εκατό χιλιάδες;
Ναι, εκατό.
Δεν είναι αρκετά, τριακόσιες χιλιάδες.
Ένα εκατομμύριο.
Το βλέπω το εκατομμύριο.
Ένα εκατομμύριο και άλλα τέσσερα, μας κάνουν πέντε.
- Τα βλέπω. - Πάσο.
Δεν θέλω να είμαι άπονος. Τρία εφτάρια.
Μου χρωστούσατε δέκα εκατομμύρια, τώρα, μόνον πέντε.
Θα υπογράψω μία επιταγή.
Πρόβλημα, παιδιά! Μπάτσοι με πολιτικά.
- Αυτός που κοιτά τις κάρτες. - Και αυτός που παίρνει καφέ.
- Γρήγορα, από την πίσω πόρτα! - Μπορεί να την παρακολουθούν!
- Θα πάω να ελέγξω. Συγγνώμη! - Ηρεμία. Μην κινείστε.
Και εσείς το ίδιο. Μην γυρίσετε, μην κοιτάξετε.
Είναι ένα περιπολικό έξω. Τί θα το κάνουμε το πράμα;
Μην τ’αφήνεις πάνω στο τραπέζι!
Δώσ’μου το.
Μην μιλάς...
Θα βγεις έξω,
προσποιούμενος ότι είσαι κανονικός πελάτης και θα μας περιμένεις στο άλσος.
Περίμενέ μας εκεί, μέχρι να έρθουμε. Γρήγορα!
- Τί είναι αυτό; - Ζάχαρη, τί νόμισες;
- Τρέξε, τρέξε. - Αλλά με προσοχή.
Και να σφυρίζεις αδιάφορα!
Τί μαλάκας!
Πράγματι.
- Πάμε; - Ναι, πάμε.
Η περιέργεια σκότωσε την γάτα! Δώσ’το πίσω.
- Έχω δικαίωμα να γνωρίζω... - Ήδη γνωρίζεις πολλά!
- Δεν πρέπει να μάθεις άλλα. - Γιατί;
Εξαφανίσου, άλλαξε μπαρ, να μην σε ξαναδούμε πια. Άντε!
Τσακίσου, γιατί θα σε πετάξω στον Άρνο!
Δεν θα το ξεπεράσει ποτέ ο γεράκος.
Πράγματι.
Μετά από δύο νύχτες, ακούσαμε κάτι το απίστευτο...
Ήταν ζάχαρη, έτσι;
Την πόρτα.
Τί θέλεις;
- Τίποτα. - Γιατί επέστρεψες;
- Για εκβιασμό; - Όχι, όχι εκβιασμό!
Όχι, όχι... απλώς σκέφτηκα...
...μήπως μπορούσα να κερδίσω μερικά χρήματα...
Πώς;
Κάνοντας ότι έκανα τις προάλλες, για παράδειγμα.
Διότι έχω καθαρό ποινικό μητρώο...
Είμαι συνταξιούχος ταχυδρομικός.
Δεν με υποπτεύονται και δεν φοβάμαι τίποτα και κανέναν.
Ίσως αυτό να είναι αλήθεια.
Αναμφίβολα, έχει διαβολική ματιά.
Πράγματι, κοιτάξτε, είναι αχρείος!
Σύσκεψη.
Δεν μπορώ ν’αναλάβω τέτοια ευθύνη.
- Θα σε πάμε στον αρχηγό. - Σε ποιόν;
Στον αρχηγό.
Μόνον εκείνος μπορεί να λαμβάνει τέτοιες αποφάσεις.
- Τηλεφώνησε και ρώτα εάν μπορούμε να πάμε. - Έγινε.
Παρακάλεσε τον "Κόκκινο".
Ένα λεπτό. Το συνθηματικό έχει αλλάξει.
Ποιό είναι;
"Πήδα το χαντάκι σταθερά και την κυρά που περπατά με την τσάντα".
Εντάξει.
Βγάλτε την κουκούλα.
- Ο αρχηγός είναι γιατρός; - Σιωπή.
- Είναι διάσημος καθηγητής. - Είναι ο τοπικός αρχηγός.
Κανείς δεν ξέρει ποιός βρίσκεται από πάνω του.
Η οργάνωση, είναι σαν πυραμίδα.
- Πώς λέγεσαι; - Ρίγκι Νίκολο.
- Ψευδώνυμο; - Κανένα, απλώς Ρίγκι Νίκολο.
- Έχεις καλή μνήμη; - Ναι, έχω.
- Πώς περπατά η κυρά; - Με την τσάντα της.
- Πώς πηδάς το χαντάκι; - Σταθερά.
- Ας τον δοκιμάσουμε. - Βάλτε την κουκούλα.
- Σιωπή. - Μην κινείσαι, βούλωσέ το, ηλίθιε!
- Μα χτύπησα πάλι την μύτη μου! - Μην απαντάς.
Αυτός είναι ο ανθοπώλης.
- Ποιός μπαίνει μέσα; - Εγώ.
- Έλα μαζί μου. - Έγινε.
Λέμε "εντάξει"!
Περίμενε με την μηχανή αναμμένη.
- Περπάτα δίπλα μου. - Εντάξει.
- Τί πρέπει να κάνω; - Μην κάνεις ερωτήσεις. Θα παραφυλάς.
Εγώ θα μπω στο κατάστημα.
Σταμάτα.
Εγώ;
Ποιό ήταν το συνθηματικό; Δεν θυμάμαι. "Πήδα την κυρία..."
Όχι, "η τσάντα της κυρίας πετάχτηκε στο χαντάκι..."
Θα το γράψω, ώστε να μην χρειάζεται να το θυμάσαι πλέον.
Είσαι τρελός; Δεν μπορείς να το γράψεις.
- Τί κάνεις; - Την επομένη φορά, θα πάω εγώ.
Όχι, θα γίνουμε μαντάρα.
- Είμαι ήρεμος τώρα. - Τί θα γίνει αν σε πιάσουν;
Να θυμάσαι τον πρώτο κανόνα.
Εάν έρθει η αστυνομία, καταπίνεις το χαρτί. Εντάξει;
Έλα. Συνέχισε να παραφυλάς και σκασμός.
- Μα εδώ δεν είναι το 171; - Όχι, είναι το 126.
- Θεέ μου, πρόσεχε λοιπόν! - Εγώ; Πώς σε κρατάνε στην συμμορία;
Μετά την πρώτη ημέρα,
που ήταν αφιερωμένη στην επαφή με την οργάνωση,
με τους προμηθευτές και τους διανομείς, πήγαμε να πάρουμε τα χρήματά μας.
Ο κύριος Πετινέλι τα είχε προετοιμάσει όλα,
την χρωστική ύλη, τα χαρτιά,
και όλα τα διάφορα παραφερνάλια, με τα οποία θα διασκεδάζαμε.
- Καλησπέρα, έτοιμα; - Ναι.
Γεια.
Η αστυνομία, η αστυνομία! Πάμε!
- Πήγαινε δεξιά, σβήσε τα φώτα! - Να ξεφορτωθούμε το συνθηματικό.
Μπράβο, Ρίγκι. Κατάπινε!
- Γιατί εγώ; Εκείνος το έγραψε! - Εγώ μασώ τσίχλα!
Και από πότε πρέπει να τρώω τα απομεινάρια;
Δικό σου, δικό σου,
δικό σου και δικό μου. Δικό σου,
δικό σου,
δικό σου. Και το τελευταίο εκατομμύριο,
δικό μου, διότι είμαι ο αρχηγός. Είναι εντάξει;
- Θέλεις καφέ, Ρίγκι; - Όχι.
Συνεπώς, παιδιά, η συνάντηση έλαβε τέλος.
Όμορφη κόρη του έρωτα...
Εντάξει με τα είκοσι χιλιάρικα ανά μερίδιο;
Τουλάχιστον, πείτε μου πώς τα πήγα.
- Πώς τα πήγε ο νέος; - Όχι άσχημα για πρώτη φορά.
Ορίστε; Πώς τολμάς να λες "όχι άσχημα";
Έχεις κάτι να με κατηγορήσεις, "Πέλμα Αλεπούς";
- Τον απεκάλεσες "Πέλμα Αλεπούς"; - Ναι, γιατί;
Ρίγκι, γιατί είσαι θυμωμένος μαζί μου; Εγώ σ’αγαπώ.
- Μην με κάνεις να μιλώ. - Εάν έχεις κάτι να πεις, πες το.
- Τί έκανε; - Τίποτα, ξεχάστε το.
Φίλε μου, σ’αυτή την δουλειά, το χρήμα είναι εύκολο.
Η σωστή συμπεριφορά είναι δύσκολη και πληρώνουμε για τα λάθη μας.
Τελικά, τον κρατάμε ή τον σκοτώνουμε;
Χρειαζόμαστε έναν άντρα ακόμη, τώρα που επέστρεψε ο Μασσαλιώτης.
Όχι, Τίτι, δεν μπορώ απόψε.
Είμαι απασχολημένος.
Θα περιοδεύσω σε ολόκληρη την επαρχία. Δεν ξέρω για πόσο καιρό.
Τίτι, όταν ο άντρας έχει υποχρεώσεις, πρέπει να τις σέβεται!
Τίτι...
Έλα, "Πέλμα Αλεπούς", πέταξέ το στο ποτάμι!
Όχι αυτό, το αδιάβροχο, "Πέλμα"!
Το ξέρω, αλλά μοιάζουν όλα ίδια, ένα λευκό και ένα μαύρο.
- Πού πηγαίνεις; - Για κατούρημα.
Όταν είμαστε σε αποστολή, δεν κατουράμε!
Εδώ είναι η λεία;
Αποστολή εξετελέσθη! Ογδόντα πέντε εκατομμύρια!
Μπορείς να πας, Ρίγκι!
- Επιτέλους! - Νικήσαμε ακόμη και τον Μασσαλιώτη.
- Ο Μασσαλιώτης! Τρέξτε, τρέξτε! - Τώρα έτυχε;
Μα τί κάνεις; Είσαι μούσκεμα!
Ναι, κατουρήθηκε επάνω του, το γουρούνι!
Μα δεν μου αφήσατε χρόνο!
Όχι, αυτό λέγεται "φόβος"! Κάνε πιο εκεί, σίχαμα!
Κάτω τα κεφάλια σας!
- Τρέξε, μας φθάνει. - Δεν πάει άλλο.
- Κάτω. Μείνετε κάτω! - Όλο κάτω θα στέκομαι;
Είδες πόσο επικίνδυνοι είναι;
Και εμείς είμαστε χαμένα κορμιά,
σκληροτράχηλοι εγκληματίες.
Αλλά να αρχίσεις τα ναρκωτικά σ’αυτή την ηλικία!
Τα ναρκωτικά, σκοτώνουν.
Οι δικοί μας, τα πωλούν στους κατωτέρους.
Δεν μ’ενδιαφέρει.
Τα μοιράζουν στους μαθητές και τους καταστρέφουν.
Η συνείδησή μου είναι καθαρή. Εκτελώ εντολές.
Και τίποτε άλλο. Λες ότι είναι ναρκωτικά.
Ίσως. Για εμένα είναι ζάχαρη.
Ναι, έχει δίκιο.
Έτσι πρέπει να είσαι: Χυδαίος, κυνικός σαν αυτή την αδελφή.
Απαθής στα πάντα, σαν αυτόν.
Εντάξει, αρχηγέ.
Ας μοιράσουμε την λεία και να την ευχαριστηθούμε.
Αυτή την φορά θα μοιράσουμε την πίτα στα πέντε.
Αξίζεις μερίδιο.
Επιτέλους!
Είναι είκοσι πέντε μέρες τώρα, που τα μοιράζεστε μεταξύ σας.
Έχετε μοιραστεί τριακόσια δώδεκα εκατομμύρια,
και δεν μου έχετε δώσει δεκάρα!
Ανάθεμα, μας ξεγέλασαν!
Ο Μασσαλιώτης, ο γαμιόλης! Είναι πιο γρήγορος από εμάς!
Τί κρίμα.
Τώρα που ήταν να πάρεις κι εσύ μερίδιο...
- Λυπάμαι πραγματικά. - Αλήθεια;
Αλήθεια; Τις άλλες ημέρες υπήρχε μοιρασιά και σήμερα όχι;
Συνεχώς διακινδύνευα την ζωή μου, όπως όλοι εσείς!
Όπως εσύ, όπως αυτός ο κρετίνος. Αυτός ο ηλίθιος!
Τώρα, άντε γαμηθείτε μεταξύ σας!
Δεν μας αφήνει άλλη επιλογή. Ακίνητος, Ρίγκι!
- Είσαι δεμένος μαζί μας! - Μην μας αναγκάζεις να σε σκοτώσουμε!
Σταμάτα!
Έχω εφτά.
Ακούστε με.
Στο λέω εμπρός σε όλους, εφόσον βρίσκονται εδώ.
Πάει ένας μήνας, που δεν σ’έχω δει καθόλου.
Ούτε για φαγητό.
Η οικογένειά σου, δεν σ’ενδιαφέρει καθόλου.
Λες ότι βγαίνεις με τον γέρο. Έτσι; Αρκετά!
Κοίτα, ορκίζομαι στον τάφο του παιδιού μας.
Ή σταματάς ή τα λέω όλα στον γέρο.
Κατάλαβες;
Μιλά σοβαρά;
Όταν ορκίζεται στον τάφο του παιδιού, δεν αστειεύεται.
Εντάξει, παιδιά.
Φαίνεται ότι εγώ φτάνω μέχρι εδώ και εσείς συνεχίζετε.
- Εντάξει. - Καθόλου εντάξει.
Δεν κατάλαβα.
Δεν μιλάς, γιατί σου είναι εύκολο να κάνεις τ’αφεντικό.
Σου τον φέρναμε με κουκούλα, έτσι;
Αλλά εγώ είμαι εκείνος που χάνει τα περισσότερα.
Τα πάντα: Έρωτα, οικογένεια, δουλειές.
Κοιτάξτε. Η Μπριτάνικα με απέλυσε.
Γράφουν: "Δεν σε χρειαζόμαστε άλλο. Άντε και γαμήσου".
Κι εσύ;
- Όσον αφορά εμένα... - Είμαι κάπως κουρασμένος.
Δεν κοιμάμαι πλέον. Αλλά...
Το κατάλαβα.
Είμαστε μία συμμορία, ναι. Αλλά συμμορία γελωτοποιών. Εντάξει.
Ας του τηλεφωνήσουμε και ας του πούμε: "Κύριε Ρίγκι, αστειευόμασταν".
"Οι σύζυγοί μας, δεν μας το επιτρέπουν πλέον".
"Ας πιούμε ένα ποτό και τελειώσαμε".
Όχι, όχι έτσι.
Αρχίσαμε και θα τελειώσουμε ακμάζοντες.
Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΩΝ
- Πόσα αντίτυπα θέλεις; - Μόνον αυτό, ευχαριστώ.
Μου πήρε όλη την νύχτα αλλά είναι ένα αριστούργημα.
Η πιο αιματηρή σύγκρουση μεταξύ συμμοριών,
μετά την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου.
Εμείς ήμαστε οι ηττημένοι, ο αρχηγός πέθανε,
ο Μασσαλιώτης νίκησε,
και η αστυνομία βρίσκεται στα ίχνη μας.
Πώς και η δική μου εφημερίδα δεν το έχει αυτό;
Γιατί είναι ειδική έκδοση και δεν βγήκε ακόμη!
Μην χάνεις καιρό, πρέπει να εξαφανιστείς.
Γιατί είναι μόνον το δικό μου πρόσωπο;
- Ως νέος, θα έκανες κάποιες απροσεξίες. - Αρκετά!
Αν μας πιάσουν είμαστε όλοι νεκροί. Ή εξαφανίζεσαι ή σε σκοτώνουμε!
Πού να πάω; Δεν έχω κανέναν. Δεν έχω χρήματα.
Δώστε μου εσείς, που είστε εκατομμυριούχοι.
Όχι, οι αριθμοί των χαρτονομισμάτων μας, είναι προσημειωμένοι.
- Έχεις αδελφή; - Ναι.
Επικοινώνησε μαζί της.
- Είναι στην Καλαβρία! - Δεν είναι μακριά.
Αλλά εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω...
Ανάθεμά σας!
Είστε τρελοί;
Ελάτε πίσω, αν τολμάτε!
Κάνουμε έναν γύρο;
Δεν ξέρω για εσάς παιδιά, αλλά εγώ δεν έχω διάθεση.
Έχουμε να κοιμηθούμε 24 ώρες και πλέον...
δεν αισθάνομαι και πολύ τσιγγάνος.
Αύριο νωρίς το πρωί, έχω μία εγχείρηση χολής.
Εγώ έχω δύο γραμμάτια διαμαρτυρημένα,
έχω το ενοίκιό μου να πληρώσω και καθόλου χρήματα.
- Και πρέπει να φροντίσω και την Κάρμεν. - Εντάξει, τελείωσε.
Η ομορφιά του τσιγγάνου είναι...
ότι είναι ελεύθερος να ακολουθήσει την φαντασία του και τις επιθυμίες του.
Αλλά είναι σαν τον έρωτα.
Συμβαίνει και περνά. Και όταν τελειώνει,
είναι ανώφελο να επιμένεις. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτε άλλο.
Τα αστέρια βγήκαν στον ουρανό,
όπως χθες, όπως κάθε βράδυ.
Νύκτες, ημέρες, έρωτες, γεγονότα...
Έχω ήδη στην πλάτη μου αρκετά βάρη, από υποθέσεις του παρελθόντος.
Και οι μελλοντικές υποθέσεις;
Μήπως γι’αυτό...
για να μην αισθανθώ τα βάρη απ’όλα αυτά,
δεν παίρνω ποτέ τα πράγματα στα σοβαρά;
Ή έχει δίκιο ο υιός μου;
Ίσως να είναι αυτή η σούπα που έφαγα στην έπαυλη.
Πάντως, ήταν μία όμορφη ημέρα.
Όμορφη, ελεύθερη, ανόητη,
όπως όταν ήμασταν παιδιά.
Ποιός ξέρει αν θα υπάρξει συνέχεια σ’αυτό;
Εμπρός; Να πας να γαμηθείς, όποιος και να είσαι, τέτοια ώρα!
Είναι άρρωστος; Πόσο άρρωστος;
- Τελειώσατε, ιατρέ; - Μάλιστα.
Οπότε, σηκωθείτε...
και γκρεμοτσακιστείτε από εδώ. Έχω να πεθάνω.
Θεωρείτε ότι είναι η κατάλληλη ώρα; Δεν είναι σε θέση να...
Εις το όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.
Πες μου, τέκνον μου.
Σμπιλίγκουα βενιάλε,
μαζί με την σουπερκάζορα νομπρεματουράτα.
Δεν κατάλαβα, τέκνον μου;
Εξομολογούμαι κομεφασαντάνι με σκαπελαμέντο,
στα δεξιά.
Οστιντινάτι αμμανάτι.
Πόσες φορές, τέκνον μου;
Πενήντα, πενήντα.
Ραυμάτινα, όπως μέα κούλπα.
Ή σουπερκάζορα.
Αφίνεταί σου αι αμαρτίαι,
εις το όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.
Μα είναι αλήθεια νεκρός;
Ας πηγαίνουμε, μαμά.
Είστε σίγουροι ότι δεν είναι κάποιο αστείο;
Είναι πραγματικά νεκρός;
- Πιστεύεις ότι πέθανε στα ψέματα; - Απ’αυτόν, όλα να τα περιμένεις.
Ούτε ένα δάκρυ;
Μ’έχει κάνει να κλάψω αρκετά.
Κλαίμε όταν κάποιος πεθαίνει, αλλά δεν έχει πεθάνει κανείς.
Ποιός ήταν αυτός; Κανένας.
Ένα τίποτα.
Έλα, μαμά.
Εντάξει,
ποτέ δεν υπήρξε και πολύ σπουδαίος.
- Αλλά μου άρεσε. - Και εμένα.
Και εμένα, επίσης.
Είναι απαραίτητο να είναι κάποιος;
Ο γαμημένος, ο γιος του!
Και αυτή η σκύλα!
Τί στο διάβολο!
Ας κάνουμε μια τέτοια κηδεία, να εκπλαγούν και οι δύο!
Με χιλιάδες κόσμου, να κλαίνε όλοι,
με στέφανα, τηλεγραφήματα, ορχήστρα, σημαίες, πόρνες, στρατό.
Να ο Ρίγκι.
Τί συνέβη;
Είναι ο αρχηγός; Μα δεν είχε πεθάνει;
- Είναι σαν τις γάτες, είναι εφτάψυχος. - Και ο άλλος;
Πώς κατέληξε έτσι;
- Ήταν ένας προδότης. - Έπρεπε να τον καθαρίσουμε.